گرفته و از اختلاس بيوت مال ، ثروتى فراوان اندوخته بودند . ( 1 ) آن حضرت ، معاوية بن ابى سفيان را معزول نمود . مورخان مىگويند : جمعى از مخلصان به آن حضرت پيشنهاد كردند كه تا استقرار اوضاع سياسى ، وى را در منصبش باقى گذارد و سپس معزول نمايد ، ولى امام خوددارى كرد و اعلام نمود كه اين امر ، سازشكارى در دين است و آن چيزى بود كه وجدان زندهء آن حضرت ، نمىپذيرفت راهى را بر گزيند كه او را از حق دور سازد و اگر او را يك ساعت باقى مىگذاشت ، به معناى تزكيهء او و اقرار به عدالت و صلاحيتش براى حكومت مىبود . امام در ايام حكومتش ، دقت ، مواظبت و احتياط شديدى به كار مىبرد و بنابراين از همهء انواع سياست مبتنى بر حيله و نيرنگ ، دورى جست . ( 2 ) ملّى كردن اموال اختلاس شده پرچمدار عدالت اسلامى ، به اقامهء حكم خدا در سرتاسر دولت اسلامى و بر افراشتن پرچم حق پرداخت و دستور قاطع خود را مبنى بر ملّى كردن اموال اختلاس شده كه حكومت ساقط شده آنها را غارت كرده بود ، صادر فرمود و مقامات اجرايى ، اموالى را كه عثمان به خويشاوندان خود بخشيده و آنها را كه خود در اختيار گرفته بود ، به دست گرفتند و اموال حتى شمشير و زره وى نيز مصادره گرديد و امام آنها را به بيت المال افزود و بدين گونه به بازى حكّام و مسئولان ، در سر نوشت امت پايان داد . ( 3 ) بنى اميه به شدت پريشان گشتند و به انتقاد از امام پرداختند . « وليد بن عتبه » در سرزنش و انتقاد از بنى هاشم مىگويد :